| [85] Dla dusz śmierć to stanie się wodą, dla wody śmierć to .stanie się ziemią; z ziemi zaś woda powstaje, a z wody dusza. |
ψυχῇσιν θάνατος ὕδωρ γενέσθαι, ὕδατι δὲ θάνατος γῆν γενέσθαι, ἐκ γῆς δὲ ὕδωρ γίνεται, ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή |
B36 DK |
| [86] Dla dusz to rozkosz lub śmierć stać się wilgotnymi. |
ψυχῇσι φάναι τέρψιν ἢ θάνατον ὑγρῇσι γενέσθαι |
B77 DK |
| [87] Człowiek, gdy upije się, prowadzony jest przez nieletniego chłopca i zataczając: się nie wie, dokąd idzie, mając zmoczoną duszę. |
ἀνὴρ ὁκόταν μεθυσθῇ, ἄγεται ὑπὸ παιδὸς ἀνήϐου σφαλλόμενος, οὐκ ἐπαΐων ὅκη βαίνει, ὑγρήντὴν ψυχὴς ἔχων. |
B117 DK |
| [88] Blask światła: sucha dusza, najmędrsza i najlepsza. |
αυγὴ ξηρὴ ψυχὴ σοφωτάτη καὶ ἀρίστη |
B118 DK |
| [89] Granic duszy odnaleźć nie można, przemierzając całą drogę: tak głęboki zawiera logos. |
ψυχῆς πείρατα ἰὼν οὐκ ἂν ἐξεύροιο πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθὺν λόγον ἔχει |
B45 DK |
| [90] Dusza zawiera logos powiększający siebie samego. |
ψυχῆς ἐστι λόγος ἑαυτὸν αὔξων |
B115 DK |
| [91] Śmiercią jest to wszystko, co na jawie widzimy, a co w uśpieniu, jest snem. |
θάνατός ἐστιν ὁκόσα ἐγερθέντες ὁρέομεν, ὁκόσα δὲ εὕδοντες ὕπνος. |
B21 DK |
| [92] Człowiek w nocy światło sobie zapala umierając, gdy oczy mu gasną; żywy zaś styka się ze zmarłym we śnie, a na jawie styka się ze śpiącym. |
ἄνθρωπος ἐν εὐφρόνῃ φάος ἅπτεται ἑαυτῷ [ἀποθανὼν] ἀποσβεσθεὶς ὄψεις, ζῶν δὲ ἅπτεται τεθνεῶτος εὔδων, [ἀποσβεσθεὶς ὄψεις], ἐγρηγορὼς ἅπτεται εὕδοντος |
B26 DK |
| [93] Śpiący są wytwórcami i współwytwórcami zdarzeń w świecie. |
τοὺς καθεύδοντας ἐργάτας εἶναι καὶ συνεργοὺς τῶν ἐν τῷ κόσμῳ γινομένων |
B75 DK |
| [94] Na wstępujących do tych samych rzek napływają coraz to inne i inne wody; także dusze ulatniają się z ciał wilgotnych. |
ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα καὶ ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ |
B12 DK |
| [95] Do tych samych rzek wstępujemy i nie wstępujemy; jesteśmy i nie jesteśmy. |
ποταμοῖς τοῖς αὐτοῖς ἐμϐαίνομέν τε καὶ οὐκ ἐμϐαίνομεν, εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμέν.) |
B49a DK |
| [96] Do tej samej rzeki nie można wejść dwukrotnie (ani dwakroć uchwycić śmiertelnej substancji w stanie trwałym, gdyż ona) rozprasza się i znów zespala, łączy i rozdziela, przychodzi i odchodzi. |
[ποταμῷ γὰρ οὐκ ἔστιν εμβῆναι δὶς τῷ αὐτῷ καθ' Ἡράκλειτον οὐδὲ θνητῆς οὐσίας δὶς ἅψασθαι κατὰ ἕξιν [τῆς αὐτῆς]· ἀλλ' ὀξύτητι καὶ τάχει μεταβολῆς] σκίδνησι καὶ πάλιν συνάγει [(μᾶλλον δὲ οὐδὲ πάλιν οὐδ' ὕστερον, ἀλλ' ἅμα)] συνίσταται καὶ ἀπολείπει καὶ πρόσεισι καὶ ἄπεισι |
B91 DK |
| [97] Wszystko przemija i nic nie pozostaje. |
Πάντα ῥεῖ καὶ οὐδὲν μένει. |
A6 DK |
| [98] Wszystko płynie |
Πάντα ῥεῖ |
Conche 1 |
